ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น

เช้าก่อนไปโรงเรียน นนนั่งหน้าประตูบ้าน — ใส่รองเท้าเอง

เมื่อวานครูสอนผูกเชือกรองเท้าที่โรงเรียน วันนี้นนอยากลองทำเอง

แม่อยู่ในครัว ไม่ได้มาช่วย

นนจับเชือก 2 เส้น ทำเป็นห่วง พันใต้ ดึง — เชือกหลุดออกมา

ลองอีก — ห่วงไม่อยู่ ดึงแล้วคลายเลย

ลองครั้งที่ 3 — มือสับสน ดึงเชือกไปคนละทิศ ผูกเป็นปม

นนผลักเท้าออก “ผูกไม่ได้!”

นั่งกอดเข่า — อายตัวเอง

อยากเรียกแม่ให้ผูกให้ แต่ก็ไม่อยากเป็นเด็กเล็ก

นนหันมองข้างบ้าน — เห็นลุงเดชกำลังจะตัดกิ่งไม้ใหญ่ที่อยู่สูง

ลุงพยายามเอื้อมเลื่อย — ไม่ถึง

ลุงไปหยิบบันได เลื่อนเข้ามา ปีนขึ้น เลื่อย — กิ่งไม่หลุด เลื่อยไม่คม

ลุงปีนลง ลับเลื่อยที่หิน แล้วปีนขึ้นใหม่ — รอบที่ 2 ก็ยังไม่ขาด

รอบที่ 3 — กิ่งหล่นลงพื้น

ลุงปาดเหงื่อ ไม่ได้บ่น ก้มเก็บกิ่ง

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนกลับมามองเชือกรองเท้า

ครั้งที่ 4 — ค่อยๆ ทำห่วงให้แน่น

ครั้งที่ 5 — ห่วงพอใช้ แต่ดึงปมคลายตัวเอง

ครั้งที่ 6 — สำเร็จ เชือกผูกแน่นพอดี

นนยิ้มกับตัวเอง ยืนขึ้น เดินไปบอกแม่ “ผูกเองได้แล้วครับ”

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนลองอีกหลายครั้งจนสำเร็จว่า วิริยะ แปลว่า ความเพียร ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ