แบ่งขนมให้บอม

ตอนบ่าย แม่ให้ขนมปังกรอบรสช็อกโกแลต 2 ชิ้น — ห่อเล็กๆ น่ากิน

นนเดินไปบ้านบอม กำลังกิน 1 ชิ้น เก็บอีก 1 ในกระเป๋า

บอมนั่งอยู่หน้าบ้าน ไม่มีของกินในมือ

เห็นนน เห็นขนมในมือ ตาเป็นประกาย

บอม “ขนมอะไรเอ่ย”

นน “ขนมปังช็อกฯ”

บอม “อยากชิม”

นนกินเร็วขึ้น ไม่อยากแบ่ง — ในกระเป๋ายังมีอีก 1 ชิ้น แต่อยากเก็บไว้กินคนเดียว

กินหมดชิ้นแรก เหลืออีกชิ้นเดียวในกระเป๋า

มองบอม — บอมก้มหน้า ไม่พูดอะไร

นนกัดเล็มขนมเล็กๆ ทีละนิด ฝืนเก็บไว้

แต่กลืนยากลงคอ ใจหนัก

นนหันมองสวนตาบุญข้างบ้าน — ตาบุญกำลังเก็บโหระพา ใส่ถุงเล็กๆ

ตาเดินไปที่รั้ว ส่งถุงผักให้ป้าแอมที่ผ่านมา

ตา “ป้าแอม เอาไปทำก๋วยเตี๋ยวเลยจ้ะ”

ป้าแอม “อ้าวขอบใจ ตาไม่กินเหรอ”

ตา “เหลือเยอะ กินไม่หมด”

ตายิ้ม ป้ายิ้ม ทั้งสองดูใจสบาย

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนหยิบขนมในกระเป๋าออก ยื่นให้บอม

“แบ่งให้กินครึ่งนึง”

บอมยิ้มกว้าง รับ “ขอบใจ”

แบ่งขนมเป็น 2 ส่วน นั่งกินด้วยกัน

ขนมรสกลับมาอร่อย — อร่อยกว่าตอนกินคนเดียวด้วยซ้ำ

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนแบ่งขนมให้เพื่อนว่า ทาน แปลว่า แบ่งให้คนอื่นด้วยใจสบาย