บอมจะแกล้งแก้ม

บ่ายวันเสาร์ นนกับบอมนั่งใต้ต้นไม้ปลายซอย

แก้มเดินเข้ามาในสวน — ถอดรองเท้าทิ้งไว้ที่ม้านั่ง วิ่งไปขุดดินกับเพื่อนอีกฝั่ง

บอมกระซิบ “เดี๋ยวเราซ่อนรองเท้าแก้มกันนะ สนุก เธอจะหาทั่วไปหมด”

นน “เอาเหรอ”

บอม “เอาสิ แค่ซ่อน เดี๋ยวค่อยคืนหลัง”

นนลังเล แต่ก็เดินตามบอมไปที่ม้านั่ง

บอมหยิบรองเท้าแก้มไว้คนละข้าง ยื่นให้นน 1 ข้าง

นนรับมา — มือสั่นนิดหน่อย

มองรองเท้าใกล้ๆ — เห็นรอยขัดที่นูนๆ ตรงปลาย เหมือนแม่ของแก้มขัดให้

นนคิดถึงรองเท้าตัวเองที่แม่เอ๋ขัดให้ — ถ้าใครซ่อนรองเท้าฉัน ฉันจะร้องไห้แน่

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง — มือยังกำรองเท้าอยู่

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนวางรองเท้ากลับที่เดิม

“บอม อย่าทำเลย”

บอมหันมา “ทำไม สนุกออก”

“แก้มจะร้องไห้ ของแม่เธอขัดให้”

บอมหยุด มองรองเท้าในมือตัวเอง สักครู่ก็วางคืนเช่นกัน

“ก็จริงนะ”

ทั้งสองเดินกลับใต้ต้นไม้ นั่งเล่นเป่าใบไม้แทน

แก้มกลับมา ใส่รองเท้า ไม่รู้เลยว่าเกือบโดน

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนชวนเพื่อนเลิกทำสิ่งไม่ดีว่า กัลยาณมิตร แปลว่า เพื่อนดีที่ชวนเราไปทางที่ดี