ดาวร้องไห้

บ่ายวันเสาร์ นนเดินไปสนามเด็กเล่นปลายซอย อยากเล่นสไลเดอร์

เห็นดาวนั่งใต้ต้นไม้ ก้มหน้า ไหล่สั่น

ของเล่นพลาสติก — ตุ๊กตาหมีน้อย — ขาหลุดออก วางอยู่ข้างๆ

นนเดินผ่านไป — ไม่ใช่เพื่อนสนิทกัน ไม่ใช่ของเรา

ไปถึงสไลเดอร์ มีเด็กรอคิวอยู่

นนรอคิว — แต่หูยังได้ยินเสียงดาวสูดจมูกค่อยๆ ดังลอยมา

ใจไม่สบาย เหมือนเสียงนั้นยังอยู่ในหู

นนคิดถึงตอนเลโก้พังเมื่อสัปดาห์ก่อน — ใจสั่นแบบเดียวกัน ร้องไห้แบบนี้

ตอนนั้นพี่นุ่นเดินมาหา ไม่พูดอะไร แค่นั่งข้างๆ — ใจค่อยๆ ดีขึ้นเอง

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนออกจากแถวสไลเดอร์ เดินกลับมาที่ต้นไม้

นั่งลงข้างดาว ไม่พูดอะไร

หยิบขาตุ๊กตาหมีขึ้นมา ดูรอยหัก

“เอาไปให้ตาบุญดูได้ ตาซ่อมเก่ง”

ดาวเงยหน้า ตาแดง “จริงเหรอ”

“ลองถามดู”

เดินไปบ้านตาบุญด้วยกัน

ตาบุญรับตุ๊กตา ใช้กาวร้อนติดขา รอแห้งสัก 10 นาที

ส่งคืนดาว — เหมือนใหม่

ดาวยิ้ม น้ำตายังเปียกแก้ม “ขอบใจมากๆ นน”

นนรู้สึกเบาๆ ในอก — เหมือนวันที่พี่นุ่นนั่งข้างเขาตอนเลโก้พัง

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนช่วยเพื่อนที่กำลังเสียใจว่า กรุณา แปลว่า สงสารและอยากช่วยคนที่ลำบาก