พี่นุ่นชนะแข่งวาด

วันเสาร์ พี่นุ่นกลับจากโรงเรียน ถือใบประกาศและริบบิ้นสีทอง

“ได้ที่ 1 แข่งวาดภาพ!” พี่นุ่นวิ่งเข้าบ้าน

แม่กับพ่อตื่นเต้น “เก่งมากลูก”

นนนั่งอยู่ที่โซฟา ทำเป็นไม่สนใจ

ใจร้อนๆ — พี่นุ่นได้รางวัล แต่นนไม่ได้อะไร

พี่นุ่นเดินมาหา “นน ดูสิ ริบบิ้นสีทอง”

นนพยักหน้านิดเดียว “อืม”

พี่นุ่นชะงัก แล้วเดินกลับไปคุยกับพ่อแม่

นนเปิดทีวี — ดูเฉยๆ ไม่สนุก

ทำเป็นไม่ดีใจ ก็ไม่ทำให้ตัวเองดีขึ้น ใจหนักด้วยซ้ำ

นนลุกขึ้น เดินไปห้องพี่นุ่น — เปิดประตูเข้าไป

ใต้เตียงพี่นุ่น มีกองกระดาษวาดเต็มไปหมด — ภาพดอกไม้ ต้นไม้ แมว นก

นนนับ — ประมาณ 30 ภาพ

ส่วนใหญ่ยับๆ มีรอยลบหลายที่ บางใบขีดกากบาท

อ้อ — พี่นุ่นวาดทั้งสัปดาห์ ลองหลายภาพ กว่าจะได้ภาพที่ส่งประกวด

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนเดินออกมา ไปหาพี่นุ่นที่ครัว

“พี่ ยินดีด้วยนะ พี่ฝึกเยอะมาก”

พี่นุ่นยิ้มกว้าง — ตาเป็นประกาย “ขอบใจน้อง”

แม่กับพ่อหันมามองนน ยิ้ม

นนรู้สึกอุ่นๆ — เห็นพี่นุ่นดีใจ ตัวเองก็ดีใจตามไปด้วย

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนยินดีกับความสำเร็จของพี่ว่า มุทิตา แปลว่า ยินดีเวลาคนอื่นได้ของดี