มดเดินบนโต๊ะ

นนนั่งทำการบ้านที่โต๊ะหน้าระเบียง — กระดาษ ดินสอ ขนมปังกรอบที่กินไม่หมด

มดสีดำเล็กๆ เริ่มเดินขึ้นโต๊ะ ตรงไปที่ขนมปังกรอบ

นน — รำคาญ ใช้นิ้วปัดมดทีละตัว

มดกระจายไปทั่ว ลามถึงสมุดของนน

นนใช้กระดาษไล่ปัดอีก — มดยิ่งกระจาย ตัวหนึ่งไต่ขึ้นแขน

นนเอามือทุบโต๊ะ — มดบางตัวตาย แต่อีกหลายตัวยังเดินขึ้นมา

ปัดอีก — มดเพิ่มขึ้น

นนหายใจแรง ทิ้งกระดาษ นั่งนิ่ง

หยุดมองมดสักครู่ — เห็นมดเดินเป็นแถว ไม่ใช่กระจัดกระจายเหมือนที่คิด

ตัวหนึ่งกัดเศษขนมปังเล็กๆ แล้วเดินกลับทางเดิม

ตัวอื่นๆ ก็ทำเหมือนกัน

นนนึกได้ — มดไม่ได้มาก่อกวน แค่หากิน

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนหยิบขนมปังกรอบขึ้นมา ใส่กลับในซอง

เก็บไว้บนชั้นวางสูง

โต๊ะค่อยๆ ว่าง มดทยอยเดินกลับ — ไม่มีอาหารแล้ว ก็ไม่มาแล้ว

นนกลับมาทำการบ้านต่อ ไม่ต้องปัดมดอีกเลย

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนหยุดมองแล้วเข้าใจว่ามดมาทำอะไรว่า สติ แปลว่า รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นจริงๆ