โกหกว่าแปรงฟัน

กลางคืน นนกำลังจะเข้านอน — เปลี่ยนชุดนอน หยิบหมอน

แม่เดินมาที่ประตูห้อง “แปรงฟันแล้วใช่ไหมลูก”

นนหยุด — เพิ่งจำได้ ลืมแปรงฟัน

ใจเต้นแรง — แม่ไม่ดุก็จริง แต่ถ้าบอก แม่อาจให้ลุกไปแปรง เสียเวลานอน

นน “แล้วครับ”

แม่ยิ้ม ปิดประตูเบาๆ

นนขึ้นเตียง ปิดไฟ

หลับตา — ใจเต้นแรงอยู่ ลิ้นรู้สึกฝาดๆ ในปาก

พลิกไปพลิกมา — ไม่มีท่าหลับ

ฝืนหลับ — ก็หลับไม่ได้ ใจไม่สบาย

นนเปิดตา มองออกหน้าต่าง — เห็นแสงในสวนตาบุญ ตาบุญยังตื่นอยู่ อ่านหนังสือใต้แสงไฟเหลือง

นนคิดถึงแม่ — แม่ดูแลทุกอย่างให้ ทำอาหาร ขัดรองเท้า แล้วก็เชื่อทุกอย่างที่นนพูด

ถ้าแม่รู้ทีหลังว่านนโกหก แม่จะรู้สึกยังไง

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนลุกจากเตียง เดินออกห้อง

แม่ยังอยู่ที่โซฟา อ่านโทรศัพท์

“แม่ครับ นนยังไม่ได้แปรงฟัน นนโกหก”

แม่หันมามอง ไม่โกรธ — เพียงแค่ยิ้ม “ขอบใจที่บอกลูก ไปแปรงเดี๋ยวนี้นะ แม่รอ”

นนเดินเข้าห้องน้ำ — รู้สึกเบา ลิ้นไม่ฝาดเหมือนเดิม

แปรงฟัน เสร็จ ขึ้นเตียง

หลับสนิทตลอดคืน

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนกล้าบอกความจริงว่า สัจจะ แปลว่า พูดความจริง ไม่โกหก