บอมไม่เล่นด้วย

เย็นวันจันทร์ นนวิ่งไปบ้านบอม อยากชวนเล่นบาส

บอมนั่งอยู่ที่ระเบียง หน้าซีดๆ ตาแดง

นน “บอม ไปเล่นบาสกัน”

บอม “ไม่เอา ไม่อยากเล่น”

นน “ไปเถอะ ฉันเตรียมลูกมาแล้ว”

บอม “บอกแล้ว ไม่อยากเล่น”

นนโกรธ ดึงแขนบอม “ทำไมไม่เล่นกับฉัน”

บอมสะบัดมือออก น้ำตาเริ่มเอ่อ

นนถอยลง — เห็นหน้าบอมจริงๆ ครั้งแรก

หน้าซีดมาก ใต้ตาดำคล้ำ ปากเริ่มสั่น

นนหันมองรอบ — เห็นยาเม็ดวางบนโต๊ะข้างบอม ขวดน้ำอยู่ครึ่ง

อ้อ — แม่บอมเคยบอกแม่ว่าบอมเป็นไข้สัปดาห์ที่แล้ว

บอมยังไม่หายดีนัก

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนวางลูกบาสลงข้างเก้าอี้ นั่งลงข้างบอม เงียบๆ

ไม่พูดอะไรเรื่องเล่น

อยู่สักพัก — บอมหันมามอง สูดจมูก “ขอบใจนะ”

นน “ฉันจะกลับบ้าน พรุ่งนี้ค่อยเล่นกัน ถ้าหายแล้วนะ”

บอมพยักหน้า ยิ้มอ่อนๆ

นนเดินกลับ ใจเบาขึ้น — ไม่ได้เล่นบาสก็ไม่เป็นไร

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนรู้สึกถึงเพื่อนที่ไม่สบายว่า เมตตา แปลว่า รักและอยากให้คนอื่นมีความสุข