ไม่อยากกินผัก

เย็นวันธรรมดา แม่เอ๋ทำกับข้าวเสร็จ — ข้าวสวย ไก่ทอด ผักคะน้าผัด

นนเห็นจาน — ผักเขียวๆ กองข้างไก่

นน “ไม่กินผักครับ”

แม่ “ลองดูก่อน แค่หน่อยเดียว”

นน “ไม่อร่อย”

นนกินไก่กับข้าว เขี่ยผักไปกองข้างจาน

แม่ไม่บ่น ไม่บังคับ แค่กินข้าวของตัวเองเงียบๆ

ครัวเงียบกริบ ไม่มีเสียงคุยกันเหมือนทุกวัน

นนกัดไก่ — รสไม่อร่อยเหมือนเดิม

ฝืนกินอีกคำ — ก็ยังจืดๆ ในปาก

นนวางช้อน หันมองรอบครัว

ที่ระเบียงครัว — กระถางต้นคะน้าที่แม่ปลูกอยู่ ใบเขียวสด

แม่รดน้ำกระถางนี้ทุกเช้า ก่อนนนตื่น

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน แม่ชี้ให้ดูใบที่เริ่มงอก “ผักนี้ปลูกให้ลูกกินนะ”

ตอนนั้นนนยิ้มดีใจ

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนหยิบส้อม ตักผักคะน้าเข้าปาก

เคี้ยว — ไม่อร่อยมาก แต่ก็พอกินได้

แม่หันมามอง ยิ้ม “อร่อยมั้ยลูก”

นน “พอได้ครับ”

แม่หัวเราะเบาๆ “ขอบใจที่กินนะ”

นนเห็นแม่ยิ้ม ใจอุ่นขึ้น

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนคิดถึงคนที่ปลูกผักให้กินว่า กตัญญู แปลว่า รู้จักขอบคุณคนที่ดูแลเรา