เหนื่อยจนร้องไห้

บ่ายวันอาทิตย์ นนวิ่งเล่นกับบอม และดาว ตั้งแต่เช้า — สนามเด็กเล่น เล่นจักรยาน วิ่งไล่จับ ขุดดิน

กลับมาบ้าน นนนั่งบนพื้นห้องนั่งเล่น

อยู่ๆ น้ำตาก็ไหล ไม่รู้ทำไมเลย

นนเช็ดน้ำตา ลุกขึ้น ตั้งใจเล่นเลโก้ต่อ

หยิบเลโก้ — มือไม่มีแรง ของหลุด

ลองอีก — ก็หลุดอีก

น้ำตาไหลเพิ่ม ใจหนัก ไม่เข้าใจตัวเองเลย

ฝืนต่อ — ของยังหลุด

นนทิ้งเลโก้ เดินออกไปที่ระเบียง

ตาบุญนั่งดื่มน้ำอยู่ที่ม้านั่งใต้ชายคา

นนเดินไปนั่งข้างตาบุญ ไม่พูดอะไร

ตาบุญไม่ถาม ไม่ทักทาย แค่ยื่นแก้วน้ำให้ ตัวเองดื่มน้ำต่อ เงียบๆ

นนรับแก้ว ดื่ม — รู้สึกเย็นในคอ

นนหายใจช้าๆ ครั้งแรกของบ่ายนี้

รู้สึกถึงขาที่เมื่อย แขนหนัก ตาเพลีย

อ้อ — เหนื่อย ไม่ใช่อะไรอื่น แค่เหนื่อย

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนเดินกลับเข้าบ้าน “แม่ครับ นนเหนื่อย ขอนอนสักงีบ”

แม่ยิ้ม ลูบหัว “ไปนอนเลยลูก”

นนหลับไปทันทีบนเตียง

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนรู้ตัวว่ารู้สึกอะไรว่า สติ แปลว่า รู้ตัวว่ากำลังเป็นยังไง