ทำแก้วแตก

นนเทน้ำใส่แก้วจากเหยือก แก้วเต็มมาก น้ำล้นลงมือ

นนพยายามยกแก้วไปวางบนโต๊ะ — แก้วลื่นจากมือ ตกลงพื้น

แก้วแตกเป็นชิ้นๆ น้ำกระจายไปทั่ว

นนยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรง ขาแข็ง

นนกลัว — กลัวแม่ดุ กลัวเดินไปก็จะเหยียบเศษแก้ว

แม่เอ๋ได้ยินเสียง เดินมาจากครัว เห็นแก้วแตก แต่ไม่ดุ

แม่บอกนุ่มๆ “อย่าขยับนะลูก เดี๋ยวบาด”

แม่เดินไปหยิบรองเท้าให้นนใส่ก่อน แล้วหยิบไม้กวาดกับที่โกย

แม่นั่งคุกเข่า เก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ก่อนทีละชิ้น ค่อยๆ ใส่ถุง

แล้วถึงใช้ไม้กวาดเก็บเศษเล็กๆ

แล้วเอาผ้าเช็ดน้ำ

นนยืนมองเงียบๆ ใจค่อยๆ ลง

นนคิด — ครั้งหน้าถ้าจะเทน้ำควรทำยังไงดี?

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนหยิบแก้วใบใหม่จากตู้ ลองเทช้าๆ จากเหยือก — เทพอประมาณ แล้วหยุด

แก้วน้ำเต็มพอดี ไม่ล้น

นนยกแก้วช้าๆ ขึ้นโต๊ะ — ครั้งนี้ไม่ตก

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนหยุดคิดก่อนทำว่า ปัญญา แปลว่า รู้จักคิดให้ดีก่อนทำ