แก้มเอารถไป

เย็นวันเสาร์ นนกับบอมเล่นรถบรรทุกที่หน้าบ้าน — รถสีเหลืองคันใหญ่ที่นนรักที่สุด

แก้มเดินมาจากปลายซอย เห็นรถ ตาเป็นประกาย

“ขอเล่นบ้างสิ” แก้มพูด

“กำลังเล่นอยู่” นนตอบ

“ฉันโตกว่า ขอเล่นก่อนได้นะ” แก้มหยิบรถไปเลย แล้ววิ่งกลับไปบ้านตัวเอง

นนยืนหน้าแดง ขาสั่น โกรธมาก

นนวิ่งตามแก้มไปถึงรั้วบ้านแก้ม

“คืนรถมา!” นนตะโกน

แก้มยืนข้างใน ยิ้มเย้ย “เดี๋ยวคืนเอง รอแป๊บนึง”

นนเขย่ารั้ว — รั้วไม่เปิด

นนยืนหายใจแรงๆ มือกำแน่น เหนื่อย แต่รถก็ยังไม่ได้คืน

นนหันกลับเดินมาบ้าน

ที่ระเบียงบ้าน พี่นุ่นนั่งวาดรูปอยู่ ไม่ได้พูดอะไร แค่เลื่อนเก้าอี้ทำที่ให้ ปาดมือเรียกเบาๆ

นนเดินไปนั่งข้างพี่นุ่น ใจยังคุกรุ่นๆ

ไม่ได้ทำอะไร แค่นั่งอยู่ — เห็นพี่นุ่นวาดเส้นทีละเส้น เงียบๆ

ผ่านไปสักพัก ใจของนนค่อยๆ เย็นลงเอง

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

ได้ยินเสียงวิ่งเข้ามา — แก้มเอารถกลับมาคืน “เล่นพอแล้ว ขอบใจนะ”

นนรับรถ — ในใจไม่โกรธแล้ว

ความโกรธมันหมดไปเอง ตอนที่หยุดวิ่งตาม

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนยอมนั่งรอใจให้เย็นลงว่า ขันติ แปลว่า ใจที่อดทนรอได้โดยไม่โกรธ