รอคิวเล่นสไลเดอร์

เย็นวันอาทิตย์ นนวิ่งไปสนามเด็กเล่นปลายซอย อยากเล่นสไลเดอร์มาก

ถึงสนาม — เห็นเด็กๆ ต่อแถวยาวที่บันไดสไลเดอร์

นนไปต่อท้ายแถว ข้างหลังแก้ม

ผ่านไปนาที — แก้มยังไม่ขยับ คนข้างหน้าแก้มเล่นช้า

นนเริ่มกระเด้งเท้า อยากเล่นเดี๋ยวนี้

“แก้ม เดินเร็วๆ สิ” นนพูด

แก้มหัน “รอเหมือนกันหมดแหละ”

นนหันมองรอบๆ — เห็นลุงเดชยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างสนาม ถือกรรไกรตัดกิ่งไม้

ลุงเดชตัดกิ่งทีละกิ่ง ตัดเสร็จกิ่งหนึ่งค่อยขยับไปกิ่งต่อไป

ต้นไม้ยังเหลือกิ่งอีกเยอะ — แต่ลุงทำเหมือนมีเวลาทั้งวัน

นนคิด — จะแซงคิว หรือเดินออก หรือยืนรอเฉยๆ

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนยืนรออยู่ที่เดิม มองลุงเดชตัดกิ่งต่อไป

แถวค่อยๆ ขยับ — แก้มก็ถึงคิว เล่นสไลเดอร์ลงไป

แล้วก็ถึงนน — นนปีนบันได ลื่นลงสไลเดอร์ ดีใจ

หันไปมองลุงเดช — ลุงตัดกิ่งสุดท้ายเสร็จพอดี

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนยืนรอโดยไม่บ่นว่า ขันติ แปลว่า ใจที่อดทนรอได้โดยไม่โกรธ