พูดแรงใส่แม่

นนนั่งต่อเลโก้อยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่น เกือบเสร็จเป็นรถบรรทุกคันใหญ่ เหลือแค่ใส่ล้ออีกข้าง

แม่เอ๋เดินมาบอก “ได้เวลากินข้าวแล้วลูก เก็บของก่อนนะ”

นนตวาดออกไป “ไม่กิน! ยังต่อไม่เสร็จ!” เสียงดังกว่าที่ตัวเองคาดไว้

แม่หยุดมอง แล้วเดินกลับเข้าครัวเงียบๆ

นนตั้งใจต่อเลโก้ต่อ ทำเป็นไม่เห็นแม่

ในครัวเงียบกริบ ไม่มีเสียงหั่นผัก ไม่มีเสียงน้ำ

นนฝืนใส่ล้อเลโก้ — ใส่ผิด หลุดออก

ใส่อีก ก็หลุดอีก

ใจหนัก — ของเล่นยังไม่เสร็จ ครัวก็ยังเงียบ ทำเป็นไม่สนใจ ก็ไม่หาย

นนลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง

ที่รั้วข้างบ้าน พ่อโต้งเพิ่งกลับ เห็นตาบุญในสวน หยุดทักทาย

“ตาบุญสบายดีนะครับ” เสียงพ่อเบา ไม่รีบ

ตาบุญเงยหน้า ยิ้ม “ดีจ้ะ พ่อกลับเร็ววันนี้นะ”

“ครับ ผมรีบกลับมาช่วยแม่”

พูดเสร็จ พ่อก็เดินเข้าบ้าน

นนยืนฟังที่หน้าต่าง — เห็นว่า “พูดดี” คือพูดอย่างนี้ ฟังก่อนตอบ ไม่ตวาด

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไงต่อ)

นนวางเลโก้ลง เดินไปที่ครัว

“แม่ครับ ขอโทษนะ นนพูดแรงไป”

แม่หันมามองเขา ยิ้ม แล้วลูบหัวเบาๆ

“ขอบใจที่บอกแม่นะลูก แม่รอได้ ต่อให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมากินข้าวด้วยกัน”

นนรู้สึกเบาในใจ — พูดดีไม่ใช่เรื่องยากเลย

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนตั้งใจพูดให้ดีว่า สัมมาวาจา แปลว่า พูดดี พูดจริง และฟังก่อนตอบ