เลโก้รก ห้องรก

เช้าวันเสาร์ นนวิ่งเข้าห้องเล่น อยากต่อเลโก้ให้เสร็จ

เปิดประตู — เห็นของกองเต็มพื้น รถบรรทุก หนังสือนิทาน ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตา ลูกบอล กระจายทั่ว

เลโก้หาไม่เจอ

นนยืนงงๆ สมองหมุนเร็ว ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหน

นนคว้าตุ๊กตาออก ไปวางบนเตียง

ดึงรถบรรทุก — ลังของเล่นเต็มแล้ว วางบนพื้นข้างๆ

จับลูกบอลโยนเข้ามุม

หันมามองห้องอีกครั้ง — ของยังเลอะอยู่เท่าเดิม แค่ย้ายที่ และตุ๊กตาบนเตียงก็ตกลงพื้นอีกแล้ว

นนนั่งลง ใจหนัก ทำมาเหนื่อย ของก็ยังไม่หาย

นนมองออกหน้าต่าง — ที่สวนข้างบ้าน ตาบุญกำลังเก็บใบไม้แห้ง วันนี้ใบเยอะเป็นพิเศษ

ตาบุญไม่กระโจนเก็บ — ยืนนิ่งครู่หนึ่ง มองรอบ แล้วเริ่มกวาดมุมเดียวก่อน มุมข้างต้นมะกรูด ค่อยๆ กวาดเข้ากองเล็ก แล้วขยับไปมุมต่อไป

นนนั่งคิด — ห้องนี้ก็เหมือนสวน ของไม่ได้เยอะ มันแค่กระจาย ถ้าเก็บทีละมุม ห้องคงโล่งจริง

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะเริ่มที่ไหน)

นนเลือกมุมหน้าตู้ก่อน — หยิบเลโก้ทุกชิ้นใส่กล่อง ทำมุมเดียวให้เสร็จก่อน ยังไม่ขยับ

มุมหน้าตู้โล่ง เห็นเลโก้รวมในกล่องครบ

นนขยับไปมุมข้างหน้าต่าง — รวบรถบรรทุก ลูกบอล ใส่ลังของเล่น

ทำเสร็จ 2 มุม ห้องเริ่มเห็นพื้น

ใจเบาขึ้น ครั้งนี้ของหายจริง เพราะคิดก่อนทำ

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนหยุดคิดก่อนลงมือว่า ปัญญา แปลว่า รู้จักคิดให้ดีก่อนทำ