บอมได้รองเท้าใหม่

เช้าวันเปิดเทอม นนเดินไปโรงเรียนกับบอม

บอมใส่รองเท้าใหม่ — สีแดง มีไฟกระพริบทุกครั้งที่ก้าวเท้า

นนมองรองเท้าของตัวเอง — สีน้ำเงิน เก่าหน่อย

ในใจรู้สึกอืดๆ อยากได้แบบบอม

“ทำไมรองเท้าฉันไม่มีไฟ” นนพึมพำ

บอม “พ่อซื้อให้เมื่อวานนี่”

นน “พ่อเฉยๆ ไม่ค่อยซื้อ”

ในใจร้อนขึ้น เริ่มโทษแม่ในใจ — ทำไมไม่ซื้อรองเท้าใหม่ให้

ยิ่งคิด ยิ่งหดหู่ รองเท้าที่ใส่ก็ดูแย่ลงไปอีก

เดินผ่านปากซอย — ป้าแอมกำลังกวาดทางเท้าหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว

ป้าแอมเงยหน้ายิ้มทักทาย “อรุณสวัสดิ์ นน วันแรกไปดีๆ นะ”

ป้าก้มกวาดต่อ ไม่ได้สนใจรองเท้าใคร

นนก้มมองรองเท้าตัวเอง — สีน้ำเงินสะท้อนแสงแดดเช้า เงาขึ้น

แล้วก็จำได้ — เมื่อคืน แม่นั่งขัดรองเท้าให้ก่อนเข้านอน ตอนที่นนนอนไปแล้ว แม่ยังอยู่ที่ระเบียงครัว ขัดด้วยผ้าผืนเก่าเหนื่อยๆ

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะรู้สึกยังไง)

ใจที่ขุ่นค่อยๆ คลายลง

นนยิ้มกับตัวเอง — รองเท้าเก่าก็ของแม่ขัดให้

เย็นนี้กลับบ้านจะกอดแม่

นนวิ่งตามบอมไปโรงเรียน รองเท้าน้ำเงินกระทบพื้น — เสียงเดิม แต่ใจเปลี่ยน

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนนึกถึงคนที่ดูแลเราว่า กตัญญู แปลว่า รู้จักขอบคุณคนที่ดูแลเรา