ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

คืนวันศุกร์ พ่อโต้งบอกว่า “พรุ่งนี้พาไปทะเลกัน”

นนกรี๊ดด้วยความดีใจ — จะได้เห็นน้ำทะเลครั้งแรก

แม่บอก “นอนเร็วๆ พรุ่งนี้ตื่นเช้า”

นนเข้าเตียง ปิดไฟ — แต่ใจยังเต้นแรง ในหัวเห็นแต่ภาพคลื่นทะเลและทรายขาว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง นนยังลืมตา ใจเต้นไม่ลง

นนลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง — เห็นแสงไฟเหลืองอ่อนๆ ในสวนของตาบุญข้างบ้าน

ตาบุญนั่งอยู่บนระเบียง มองพระจันทร์อยู่เงียบๆ ไม่ทำอะไรเลย — หายใจช้าๆ เข้า แล้วก็ออก

นนยืนมองตาบุญสักพัก — เห็นตาบุญหายใจช้าๆ ไหล่ขยับขึ้น–ลง เบาๆ

นนคิด — จะเดินไปหาตาบุญ หรือลองหายใจช้าๆ แบบตา หรือไปขอน้ำแม่ดื่ม

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนเดินกลับมานอน หลับตา หายใจเข้าช้าๆ — หนึ่ง สอง สาม

หายใจออกช้าๆ — หนึ่ง สอง สาม

ภาพคลื่นในหัวค่อยๆ จางลง

นนหลับไปโดยไม่รู้ตัว

พระพุทธเจ้าเรียกใจที่นนทำให้นิ่งด้วยลมหายใจช้าๆ ว่า สมาธิ แปลว่า ใจที่นิ่งไม่ฟุ้งซ่าน